Afgelopen vrijdag 10 oktober is Piet Cijvat op 91-jarige leeftijd overleden, hij was nog een Meeuwenman van het eerste uur, de laatste!
Hij werd op Zoutelande geboren en groeide op in een gezin met zeven jongens en twee meiden. Op één na hebben alle jongens gevoetbald en ook Piet werd lid. Blijkbaar was hij wel bij de oprichting aanwezig maar kon hij niet direct lid worden. Toen hij korte tijd later wel lid kon worden werd gezegd dat hij er toch vanaf het begin bij betrokken was en zodoende tot de oprichters behoorde.
Hij heeft zelf wel eens verteld dat hij niet veel aan voetballen toekwam, er was in het begin maar één elftal en de besten speelden. Hij was nog jong en geen bijzonder goede voetballer. Hij hield van het voetbal en van zijn club. Eind jaren ‘50 werd hij vaste grensrechter van Meeuwen 1. Hij was dan wel geen voetballer maar hoorde zo toch bij het team. Hij functioneerde als grensrechter tot het einde van seizoen 1974-1975 en zo maakte hij de fantastische periode mee dat De Meeuwen opklom van de afdeling naar de 2de Klasse KNVB. Maar liefst vier keer promoveerde De Meeuwen in de jaren ‘60!
Piet was een vlagger die over het algemeen zijn vlag omhoog stak als hij dacht dat het buitenspel was en dat leverde natuurlijk ook wel eens kritiek op. We lezen dit b.v. terug in een verslag uit de PZC van 14 april 1975. In de wedstrijd tegen DOTO houdt laatste man Bram Pattenier in omdat hij denkt dat het buitenspel is. Maar Piet denkt van niet en houdt zijn vlag omlaag zodat de tegenstander makkelijk de 0-1 kan scoren. Natuurlijk zit hij er ook wel eens naast of vlagt hij in het voordeel van De Meeuwen, maar dat is eerder uitzondering dan regel.
Naarmate De Meeuwen hoger ging spelen stond er meer publiek langs de zijlijn en als er dan in een wedstrijd zoals b.v. tegen Arnemuiden 2500 man langs de lijn staan te roepen dan neemt de druk toch flink toe. Geroep en kritiek van supporters langs de lijn kon hij meestal goed negeren maar kritiek van eigen spelers raakte hem wel. Oplopende spanningen zijn er ook in het seizoen 1974-1975. WHS en De Meeuwen zijn de enige twee Zeeuwse ploegen in de tweede klasse (KNVB 2A), en in de wedstrijd op St. Annaland zijn de punten belangrijk. Wie verliest raakt in de onderste regionen en wie wint kan aanhaken bij de middenmoot. De Meeuwen komt met 0-1 voor en dat is ook de ruststand. Kort na rust denkt de thuisploeg de gelijkmaker te scoren maar Piet steekt zijn vlag omhoog en de scheidsrechter keurt het doelpunt af, de gemoederen lopen hoog op. De speler die gescoord had wordt later gewisseld. Die gaat douchen en als hij uit de kleedkamer terug komt loopt hij tegen de achteruit lopende grensrechter Piet op, die haalt in een reflex uit met zijn grensrechtersvlag en weer raken de gemoederen verhit. Reserve spelers en begeleiding van beide teams weten de boel echter te sussen en de wedstrijd kan worden uitgespeeld, de Zoutelandse vogels winnen met 0-3. Na het laatste fluitsignaal komen supporters en spelers opnieuw verhaal halen en Piet maakt zich maar snel, via de bosjes, uit de voeten.
We zien Piet wel staan op verschillende teamfoto’s uit de jaren ‘60, het is echter opmerkelijk maar ook wel karakteristiek voor hem dat er zo goed als nergens iets over hem is geschreven. Daarom is het mooi dat in de PZC van 8 januari 1973 een foto van hem staat. Hij wordt voor de wedstrijd gehuldigd omdat hij zijn 500ste wedstrijd vlagt voor Meeuwen 1. De Meeuwen speelt thuis tegen Arnemuiden dus er is veel publiek aanwezig, dat moet een goed gevoel hebben gegeven. De Meeuwen wint dan ook nog eens met 1-0 van de grote rivaal dus dat maakt het feest compleet, een dag om in te lijsten!
Piet was graag onderweg en een lange autorit naar familie of kennissen in Naarden of Den Helder was dan ook geen probleem. Op zondagmiddag een grote ronde maken door Zeeland deed hij ook graag. Hij hield er wel van om goed door te rijden, dat was later, toen hij met zijn scootmobiel over het dorp reed, nog steeds goed te merken. Het inleveren van zijn rijbewijs was voor hem dan ook moeilijk te verteren maar noodzakelijk. Het jaarlijks busreisje met de Zoutelandse ouderen vond hij fijn en gezellig. Hij liet zich het eten goed smaken en schepte dan ook altijd een ruime portie op. Natuurlijk hoorde daar dan ook een biertje bij, want dat dronk hij graag en daar genoot hij van tot bijna op het laatst.
Na het seizoen 1974-1975 komt er een andere grensrechter en Piet wordt supporter, hij slaat bijna geen wedstrijd over. Bij het ouder worden ging hij vaak met Bram de Kam, Willem Huibregtse en Bram Janse Pzn. naar de uitwedstrijden toe. En wat de laatste ooit eens treffend liet noteren gold ook voor hem: “Als ik kan ben ik er.” Op het laatst blijft hij nog als enige van deze vier over maar met ondergetekende als chauffeur blijft hij tot op hoge leeftijd de uitwedstrijden bezoeken. Zo zien we hem, op 88-jarige leeftijd (2022), op de bijgaande foto met de spelers van Meeuwen 1 tijdens een uitwedstrijd tegen SSV’65. Hij was “hrôôs” op deze foto, als oud-grensrechter omringd door de spelers van zijn team, zijn club. De foto lag, afgedrukt op papier, midden op tafel en dat gaf hem nog enig houvast in zijn laatste jaren met een afnemende gezondheid. Hij was een man met een Groen-Wit Meeuwenhart en al net zo lang lid als dat de vereniging oud was. Ruim 76 jaar en dat is best bijzonder.
Zoutelande, 12-10-2025, André Cijvat